W dwóch rodzajach są trzy gatunki. Opos miodowy jest jedynym przedstawicielem rodziny Tarsipedidae. zwierzynę w pułapkę. Po takich pożarach wyrastała świeża trawa przyciągająca głodne kangury.
Praktyki te doprowadziły prawdopodobnie do wyginięcia całych rodzin dużych kangurów pod koniec plejstocenu. Przybycie ludności europejskiej na tereny Australii, a wraz z nią owiec, bydła, królików, lisów, kotów, psów, osłów i wielbłądów wywarło katastrofalne skutki dla środowiska naturalnego tego kontynentu. Biały człowiek spowodował wyginięcie dziewięciu gatunków torbaczy, a pozostałe gatunki zostały zdziesiątkowane. Z dru- giej strony nowe pastwiska i zbiorniki wodne przyczyniły się do wzrostu liczebności kangurów szarych i rudych do tego stopnia, że stały się one prawdziwą zmorą farmerów, gdyż wyjadały trawę przeznaczoną dla bydła i owiec. Z tego powodu farmerzy uważają te gatunki za szkodniki i corocznie duża liczba kangurów jest zabijana przy użyciu broni palnej. Stekowce Te dziwne, bo składające jaja ssaki, powstały jakieś 200 milionów lat temu. Do dzisiaj zachowały w swojej budowie cechy przodków, czyli gadów. W triasie na Ziemi istniało wiele form stekowców. Jedynymi obecnie żyjącymi stekowcami są dziobak i dwa gatunki kolczatek - kolczatka australijska i prakolczatka. Dziobak Kaczodzioby dziobak jest zwierzęciem wysoce wyspecjalizowanym. Na pierwszy rzut oka zwierzę to wygląda jakby zostało poskładane z części ciała należących do innych zwierząt. Skórny, kaczy dziób jest osadzony jak maska na pokrytej sierścią głowie, kończyny są przyczepione do reszty ciała na sposób gadzi, a ogon, który jest napędem zwierzęcia, wygląda jak ogon bobra. Dziobaka odkryto w 1797 roku koło Sydney na rzece Hawkesbury. Sensacją dla naukowców był fakt, że dziobaki składały jaja tak jak ptaki i większość gadów, a jednocześnie karmiły młode mlekiem tak jak ssaki.
Dziobaki można spotkać na dużych obszarach wschodniej Australii, od Queensland po Tasmanię.