Niektóre gatunki polują na inne kręgowce, takie jak ptaki lub gady. Wszystkie wykazują podobieństwa w budowie i stylu życia do łożyskowych lemurów, małp, wiewiórek, kun i ssaków owadożernych, które są spotykane na innych kontynentach. Są ich ekologicznymi odpowiednikami na kontynencie australijskim. Jest to doskonały przykład konwergencji, czyli ewolucji zbieżnej, która uwidacznia się w powstawaniu form o podobnej budowie, które nie są ze sobą spokrewnione, a które prowadzą podobny styl życia i zajmują podobną niszę ekologiczną. Niektóre gatunki torbaczy posiadają fałdy skórne rozpięte między przednimi i tylnymi kończynami, które zwiększają powierzchnię ciała i umożliwiają lot ślizgowy. Fałdy te są chowane, gdy zwierzęta siedzą na drzewach, a rozpinane w czasie lotu, który może sięgać nawet 100 metrów.

- -
Małe gatunki potrafią zręcznie omijać drzewa, a nawet machać tymi „skrzydłami" i unosić się nieco w górę. Ssaki te są rzadko widywane -są płochliwe i prowadzą nocny tryb życia. Wilk workowaty Wilka workowatego widziano po raz ostatni w 1933 roku. Od tamtej pory nie ma pewnych danych na temat jego występowania. - -
W dziewiętnastym wieku na Tasmanii wydano mu wojnę, a rząd wypłacał premię farmerom za zabijanie wilków workowatych, gdyż uważane były one za wrogów stad owiec. Zabito wiele tych zwierząt, a do całkowitej zagłady gatunku przyczyniła się prawdopodobnie jakaś choroba zakaźna, która zaatakowała resztki populacji. Ze starych filmów wynika, że wilk workowaty miał długi, sztywny ogon, na którym zwierzę Dydelf północny żyje w Ameryce Północnej i Południowej. Był pierwszym torbaczem odkrytym przez Europejczyków w 1520 roku.